Maandagochtend.
Om half vijf maakt Pim mij wakker. Terwijl ik geniet van een diepe
REM-slaap, rent Pim rondjes in zijn plastic hamsterrad.
Ik zie zware, donkergroene tanks op rupsbanden voorbij ons
huis rijden. Soldaten belegeren de parkeerplaats onder mijn raam. In het ochtendlicht denk ik dat een militaire eenheid
langs ons huis trekt. Ik ben bang. Ik wil me verstoppen. Het heeft
alles weg van een ramp, of toch tenminste van een Facebook-rel.
De herrie uit Pims kooi heeft zich per ongeluk vermengd met mijn dromen. Ik kan het geluid niet thuisbrengen. Zo klinkt oorlog. Zo maak ik kennis met het keiharde, ratelende, onbekende geluid van een wakkere hamster
in een loopwieltje.
Er was iemand die mij zei dat ik goed ben zoals ik al was. Er was iemand die ik al miste voor hij de deur uit was. Er was iemand ...
Er was iemand die zei: "spijt moet je niet toelaten, spijt is nooit handig". Er was iemand voor wie ik mij aanzag, in de wee...
Er was iemand die Latijnse woordjes met mij oefende, mij voorzichtig op haar blokfluit liet spelen en een tik uitdeelde voor elke keer dat ...