Ik pak Pim voorzichtig op uit de kooi. Hij past in de palm van mijn
rechterhand. Bij het transport naar buiten stoot ik per ongeluk mijn wijsvinger en zijn
hoofdje tegen het deurtje. Ik bied Pim mijn excuses aan. En ook nog sorry voor alle andere dingen die ik fout heb gedaan in mijn en zijn leven.
Terwijl Pim op mijn hand zit, kamt hij zijn haartjes.
Hij wast zijn neus. Dat doet hij in turbosnelheid. Zijn pootjes bewegen
zó snel over zijn gezicht en oren, dat de beweging bijna
onzichtbaar is.
En nog eens, en nog eens, en nog eens. Zijn oortjes zitten
weer netjes in model.
Uit het boek “Ik en mijn hamster” uit de jeugdreeks van de
bibliotheek heb ik geleerd dat hamsters zich wassen als ze zich
niet op hun gemak voelen. Hij is onzeker. Maar ook als ze zich juist erg thuisvoelen, doen hamsters hun kleine hamsterwasjes. Kortom: het gedrag van Pim laat zich nog niet zo simpel begrijpen.
En ik dacht eindelijk een simpel vriendje te hebben.
Er was iemand die mij zei dat ik goed ben zoals ik al was. Er was iemand die ik al miste voor hij de deur uit was. Er was iemand ...
Er was iemand die zei: "spijt moet je niet toelaten, spijt is nooit handig". Er was iemand voor wie ik mij aanzag, in de wee...
Er was iemand die Latijnse woordjes met mij oefende, mij voorzichtig op haar blokfluit liet spelen en een tik uitdeelde voor elke keer dat ...