Liefste,
je bent nog geen tien minuten weg en ik mis je al. Daar komt geschrijf van, zie je.
Al maanden vraag ik mij nauwelijks nog af wat ik aan moet met mezelf, ik moet meestal iets met jou.
Als de was is opgehangen en niemand roept, als de vaatwasser is uitgeruimd en niemand huilt, als de koffie klaar is en iedereen slaapt, is er een moment van twijfel.
je bent nog geen tien minuten weg en ik mis je al. Daar komt geschrijf van, zie je.
Al maanden vraag ik mij nauwelijks nog af wat ik aan moet met mezelf, ik moet meestal iets met jou.
Als de was is opgehangen en niemand roept, als de vaatwasser is uitgeruimd en niemand huilt, als de koffie klaar is en iedereen slaapt, is er een moment van twijfel.
Een zoekend gevoel, een onrust, een vraag. Wat ga ik doen? Maar nog voor ik een antwoord heb gedacht, roep je of huil je of word je wakker. Oké, denk ik, 'oké, oké, dat is wat ik ga doen'.
Ze waarschuwden me: "je zult vreselijk twijfelen aan jezelf, je zult altijd bezorgd zijn, je zult je oude leven missen", maar dat doe ik niet. Ik ben niet bang een slechte moeder te zijn, ik ben nog amper moeder. Het duurde 43 weken voordat ik kon begrijpen dat ik zwanger was. Voor ik het wist, was je er al. Je lag te slapen in je mandje en ik snapte niet hoe jij daar was beland.
Ik vraag me niet af wie ik ben of waarom en hoe. Ik ben niet moe of ongewoon of gebroken. Ik ben niet veranderd of wijzer of groter. Op foto's en in de spiegel zie ik nog mezelf, gewoon mezelf, met een kind op mijn arm.
Jawel, ik slaap niet voordat ik jou naast mij hoor zuchten (je bent dus niet dood) en ik spiek in je bed als je juist niet om mij roept (maar je was zo stil).
Ik zorg voor jou, zo goed als ik kan, zo mis als ik je soms versta. Jij geeft me altijd iets te doen en zelden iets te klagen. 'Ik zorg gewoon voor de baby', verder krijg ik niets gedaan. Straks zal ik wel weer tijd hebben om mijn eigen gedachten te horen? (Nee.)
Soms lijkt het alsof ik alleen even op je pas. Ik houd je bij me tot de echte ouder straks binnenkomt.
Op feestjes vergeet ik je of verwacht ik dat iemand anders jouw huilen stopt. Als jij straks voor het eerst ziek bent, of je raakt verdwaald, dan zullen ze mijn moeder toch wel bellen?
Sorry was het eerste dat ik tegen je zei, sorry voor de toestand, sorry dat het hier zo licht en luid en koud is. Het leek me zo erg voor je, geboren worden.
Sorry, je vader en ik hebben jou achteloos kunnen maken zonder enige strategie of wijsheid of goedkeuring of zekerheid. We hebben jou een leven gegeven.
Dus ik slaap niet voor ik jou hoor zuchten en ik spiek in je bed om te kijken wat je doet (het is mijn taak).
Ik hoop dat het goed met je gaat. En vast zal ik vóór jouw eerste verjaardag wel snappen dat ik je moeder ben, en dat ik de kaarsjes voortaan aan mag steken.
Ze waarschuwden me: "je zult vreselijk twijfelen aan jezelf, je zult altijd bezorgd zijn, je zult je oude leven missen", maar dat doe ik niet. Ik ben niet bang een slechte moeder te zijn, ik ben nog amper moeder. Het duurde 43 weken voordat ik kon begrijpen dat ik zwanger was. Voor ik het wist, was je er al. Je lag te slapen in je mandje en ik snapte niet hoe jij daar was beland.
Ik vraag me niet af wie ik ben of waarom en hoe. Ik ben niet moe of ongewoon of gebroken. Ik ben niet veranderd of wijzer of groter. Op foto's en in de spiegel zie ik nog mezelf, gewoon mezelf, met een kind op mijn arm.
Jawel, ik slaap niet voordat ik jou naast mij hoor zuchten (je bent dus niet dood) en ik spiek in je bed als je juist niet om mij roept (maar je was zo stil).
Ik zorg voor jou, zo goed als ik kan, zo mis als ik je soms versta. Jij geeft me altijd iets te doen en zelden iets te klagen. 'Ik zorg gewoon voor de baby', verder krijg ik niets gedaan. Straks zal ik wel weer tijd hebben om mijn eigen gedachten te horen? (Nee.)
Soms lijkt het alsof ik alleen even op je pas. Ik houd je bij me tot de echte ouder straks binnenkomt.
Op feestjes vergeet ik je of verwacht ik dat iemand anders jouw huilen stopt. Als jij straks voor het eerst ziek bent, of je raakt verdwaald, dan zullen ze mijn moeder toch wel bellen?
Sorry was het eerste dat ik tegen je zei, sorry voor de toestand, sorry dat het hier zo licht en luid en koud is. Het leek me zo erg voor je, geboren worden.
Sorry, je vader en ik hebben jou achteloos kunnen maken zonder enige strategie of wijsheid of goedkeuring of zekerheid. We hebben jou een leven gegeven.
Dus ik slaap niet voor ik jou hoor zuchten en ik spiek in je bed om te kijken wat je doet (het is mijn taak).
Ik hoop dat het goed met je gaat. En vast zal ik vóór jouw eerste verjaardag wel snappen dat ik je moeder ben, en dat ik de kaarsjes voortaan aan mag steken.
